Prowincja w globalnej wiosce

Myślę, że wśród wspomnień o zmarłej Wisławie, nie powinno zabraknąć akcentów kulinarnych; ta anegdota, którą zamieściły Anna Bikont i Joanna Szczęsna w  książce "Pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny Wisławy Szymborskiej" (1997) tak dobrze charakteryzuje postać poetki, pełną dystansu do rzeczywistości i lekkiej, ciepłej ironii.


To był ten czas, kiedy w sklepach był tylko ser i ocet. Popatrzmy jak pięknie i nietypowo radziła sobie Szymborska:

"Urszula Kozioł wspomina pewną kolację u Szymborskiej, kiedy to goście dostali ręcznie wypisane menu. Były tam wykwintne potrawy, wszystkie poprzekreślane, a zostało tylko coś bardzo zwykłego, przaśnego.
<Obsypałam się zupą> - zakrzyknęła pewnego razu Barbara Czałczyńska. Poetka bowiem ma zwyczaj podawania wazy z wrzątkiem i tacy z austriackimi zupkami w proszku, tak że gość wybiera, co wsypać sobie do miseczki. Popija się "Kornelówką", nalewką Filipowicza, którą Szymborska nauczyła się sama robić.
Między kawą a deserem z reguły odbywa się loteryjka."