Prowincja w globalnej wiosce

To było ciekawe doświadczenie:)
Od jakiegoś już czasu, w sklepie mięsnym pojawiła się nowa kategoria produktów: kura rosołowa. Zachęca się bardzo klientów do jej nabywania: wie pani, to taka prawdziwa wiejska kura, żadna tam przemysłowa hodowla, zobaczy pani jaka smaczna!
No dobrze, skusiłam się. Kupiłam ćwiartkę. Na rosół.
Gotowałam ten rosół zgodnie z wszelkimi zasadami sztuki kulinarnej, zalałam kurę z włoszczyzną zimną wodą, dodałam listek laurowy i ziele angielskie i pomalutku doprowadziłam do wrzenia, skręciłam ogień i pozwoliłam zupce ledwo, ledwo bulgotać. Po godzinie chciałam wbić widelec w kurę, żeby sprawdzić miękkość mięsa.
Ha! I tu nastąpił szok!
Pamiętacie może, jak Portos z "Trzech muszkieterów" A. Dumasa był zaproszony na obiad do pani prokuratorowej? i podali właśnie kurę rosołową? do której nie dało się wbić widelca?
Otóż to; do mojej też się nie dało.
Gorzej, po kolejnych trzech godzinach gotowania sytuacja nie uległa zmianie.
Ale o dziwo, rosołek wyszedł naprawdę smaczny, piękny w kolorycie, z obowiązkowymi okami, pikantnie doprawiony - palce lizać!


Spróbowałam pokroić kurę nożem o ząbkowanym ostrzu. Udało się. I wiecie, że nie była zła? Ona po prostu chyba ma bardzo, bardzo ścisłe mięso, takie ubite. Nie należy tracić nadziei gotując ją:)